Home » 2006

ADAM VAR EKKI LENGI Í PARADÍS

26 ágú 2006 – 22 sep 2006

Aðalsýningasalur

Laugardaginn 26. ágúst nk. kl. 17:00 opna Guðný Rósa Ingimarsdóttir og Gauthier Hubert sýningu sína ADAM VAR EKKI LENGI Í PARADÍS  í menningarmiðstöðinni Skaftfelli.

Guðný og Gauthier hafa dvalið í mánuð í listamannaíbúð Skaftfells og kynnst bænum og bæjarbúum og er sýningin að hluta sprottin út frá veru þeirra hér á landi.

Taurus : Gagnrýni á framkomu.

Gauthier Hubert er fæddur í maí 1967, sonur André Hubert og Marie-Gislaine
Vandermijnsbruggen. Hann kom fyrst til Íslands árið 1995. Síðan kalla allir Íslendingar, sem hann umgengst, hann einfaldlega Gutta til að forðast vandræði við
að bera fram nafn hans.

Guttormur Andrason sýnir í Skaftfelli, Seyðisfirði, frásagnarlega innsetningu sem undirstrikar fyrstu orðin sem hann heyrði um Ísland : “Íslendingar eru sterkastir allra!”

Með því að þýða nafn sitt yfir á íslensku, í samræmi við rökræna upprunafræði íslenskrar tungu og gera sig með því íslenskan, án þess að kasta erlendum uppruna sínum, minnist listamaðurinn með kímni þessara fyrstu íslensku orða sem hann kynntist, sem lýsa svo vel stolti landans. Þessir tilburðir hans eru ekki síður leikrænir en takmarkið sem hann setur sér með innsetningu sinni.

Stór boli, kallaður Guttormur, málaður á vegg sýningasalarins, lítur yfir þrjár teikningar sem horfa á hann. Hver þessara teikninga lýsir vilja til að öðlast ógnarkraft, án þess að ná settu ! marki. Þetta eru myndir af “ mistökum hins utanaðkomandi”, sem tilheyra syrpu af verkum sem Gauthier Hubert hófst handa við árið 2004, og mun ljúka innan tveggja ára. Í hvert sinn lýsir listamaðurinn utangarðsmanni, einvaldi, einræðisherra, í táknrænum aðstæðum, stöðugt að reyna að ná völdum án þess að takast það.

Með því að sýna þessa tilraun utangarðsmannsins til að verða Íslendingur “með valdi” – í tvöfaldri merkingu líkamlegra krafta og siðferðislegs krafts; með því að breyta nafni sínu – gagnrýnir Gauthier Hubert löngunina til að verða…! Við getum ekki orðið einhver, við erum fæddir sem einhver.

Gildir einu hvaða leik við leikum.

Texti: Gauthier Hubert
Þýðing: Halldór Björn Runólfsson
————-

Heimilislegar innsetningar Guðnýjar Rósu skapa andrúmsloft líkt og

hægt væri á kólfi allt til kyrrstöðu. Þær eru innimyndir þar sem tíminn
hefur verið gerður huglægur, tíðirnar upphafnar og liðnar stundir eru orðnar jafn mikilvægar nútíðinni. Veggfóðrið eykur á upplifun tímaleysis með sínu ofurreglulega og endurtekna mynstri, sem jafnar út hvert far uns það hverfur nánast. Þetta er hin fullkomna andstæða tjáningarríkis, rétt eins og grasið borið saman við trén sem vaxa upp úr því.

En vörum okkur á veggfóðrinu og sefandi áhrifum þess. Mynstur
Þess getur fullt eins virkað sem felulitur, ákjósanlegur staður fyrir
leyndarmál, svo sem stolið sendibréf, eða mikilvægustu skilaboð.
Vuillard sá til dæmis fyrirsætur sínar sogast inn í allt umlykjandi mynstur
veggfóðursins þar til einungis andlitinu varð bjargað úr möskv
um þess. Málvísindalega séð má sjá í slíku mynstri nákvæma
endurspeglun á skipulegri dulvitund Lacans; kerfi sem er svo litlaust í endurtekningu sinni að það virðist laust við alla hnökra ef áhorfandinn gefur því ekki þeim mun meiri
gaum.

Líkt og dulvitund Lancans virðast samsetningar Guðnýjar Rósu, teikningar, veggfóður, smámunir, hekl, hljóðdæmi og áferðarauki vera skipulagðar eins og tungumálið. Verk hennar hvísla að okkur úr öllum hornum líkt og súlurnar í hofi Baudelaires. Það er okkar að ráða í merkingu þessara brota og reyna að bæta sundraða einingu með því finna merkingarbærar hliðstæður í fínlegu safni mynda og muna, sem oft líta út eins og partar og leifar stærri heilda.

Það sem gerir slíka tilraun svo vandasama er að sum þessara brota virðast komin innan frá; úr iðrakerfinu þó svo efniviðurinn geti verið úr þráðum. Þau auka tilfinningalega ljóðrænu hinnar fínlegu tjáningar sem lúrir bakvið hverja ögn af gefnum upplýsingum. Innsetningar Guðnýjar Rósu eru hins vegar búnar til úr verkum, sem hvert og eitt búa yfir nægum sjálfstæðum eigindum til að standa eitt fyrir öll, þótt þau séu fjarlægð úr hópnum. Sem slík fjalla þau um natni og nærfærni í meðferð smæstu smáþráða. Það getur því verið nauðsynlegt að leysa hverja einingu úr haldi heildarinnar til að njóta til fullnustu viðkvæmustu atriða. Það hlýtur að
bæta nýrri tímavídd við margrætt heildarverk Guðnýjar Rósu.

Texti: Halldór Björn Runólfsson
Þýðing: Halldór Björn Runólfsson

http://gauthierhubert.com/





 

ADAM VAR EKKI LENGI ͍ PARAD͍S

Main Gallery

26.08. – 22.09.2006

Exhibition of former artists in residence.

 

Taurus : a criticism of an attitude.

 

Gauthier Hubert was born in May 1967, the son of André Hubert and Marie-Gislaine Vandermijnsbruggen.

He came to Iceland for the first time in 1995. Since then the Icelanders that he hangs out with all call him Gutti in order to avoid the problems they encounter when trying to pronounce his name.

Guttormur Andrason is exhibiting a narrative installation at Skaftfell, Seydisfjordur, which concentrates on the first words he heard about Iceland: « The strongest men are Icelanders »!

By translating his name following the etymological logic inherent in the Icelandic language yet still retaining his foreigner status, the artist brings an ironic insight into those first words he heard reflecting the pride of Icelandic men. He also achieves a no less theatrical impact with the goal he sets himself through this installation.

A huge bull called Guttormur, painted on the wall of the gallery, overlooks 3 drawings, which in turn look at him.  Each of them represents the will to possess by force without ever achieving it. These are images of « the failure of the outsider ”, which belong to a series of works which Gauthier Hubert began in 2004 and which will come to a conclusion in two years time. In each of these the artist represents an outsider, a despot, a dictator, in a symbolic situation trying to acquire power but never achieving his aim.

By showing this attempt by the outsider to become Icelandic « by force » (in its double meaning of physical force and moral force – by changing his name) Gauthier Hubert criticises this desire to want to become…! We cannot become someone, we are born someone.

No matter what games we play.

Murmur

 

Guðný Rósa´s domestic installations give the impression of an environment where time has been slowed down, almost to a complete standstill. They are interiors where time is internalized, tenses are transcended and the past has become as important as the present. The wallpaper enhances the sense of timelessness with its perfectly regular and repetitive pattern, which gives every imprint equal value to the point of invisibility in contrast to the tree growing out of it.

But beware of the wallpaper and its soothing effect, for its pattern also works as a camouflage, an ideal area in which to hide a secret; perhaps a purloined letter; a message, possibly of the utmost importance. Vuillard, for instance, often saw his models swallowed up by the all-embracing pattern of the wallpaper, to the point where their faces were the only part he could save from the maze. Linguistically such a pattern may be just the ideal reflection of Lacan´s structured unconscious; a system so generic in its repetitious design that it is only by careful scrutiny that the spectator becomes aware of any discrepancy.

As wit Lacan´s unconscious, Guðný Rósa´s installations-drawings, wallpaper, small objects, knitting, auditive excerpts and textual elements-seem to bee structured as a language. Her works whisper to us from all corners of the walls like the pillars in Baudelaire´s temple. It is for us to extract meaning from these given fragments; attempt a reconstruction of scattered unity by finding correlatives of significance in the exquisite collection of images and objects, which often look as if they were parts and the remains of larger units.

What makes such an attempt a considerable feat is the fact that some of the fragments seem to originate from internal sources of the body-intestinal systems, although the material might derive from textile. They add to the emotional poetry of delicate utterance, which lurks behind each part of a given clue. Guðný Rósa´s installations are, however composed of works, which separately contain sufficient independent qualities to figure as pars pro toto, individual stars set free from their constellations. As such they speak of care and sensitivity in the handling of the smallest part. Therefore it may be necessary to release each entity from the installation as a whole, in order to appreciate fully its most fragile detail. This is bound to add a new temporal dimension to Guðný Rósa´s richly endowed display.

 

Halldór Björn Runólfsson