Home » 2017

The Thing is

New works by Claudia Hausfeld, Sindri Leifsson, Eva Ísleifsdóttir and Elísabet Brynhildardóttir explore objecthood in a multitude of ways. For the past year, the artists have been engaged in conversation in each others studios and in August 2017 participated in an exhibition in Bjarki’s project space, ca. 1715, run out of a Late-Baroque cabinet in his home. There they presented sketches and preparations for the exhibition, opening their process to an audience while mid way through making new bodies of work. The title of the exhibition points in different directions; in the Icelandic “Munur” refers to things, artifacts hinting to or demanding preservation yet simultaneously the word can signify difference, a comparison of variables while “The thing is” is the beginning of a conversation, explination and a statement on the way of things, objects or conditions.

The current interest in objecthood today must in part stem from the current and unprecendented levels of consumption, production and circulation of goods and the fact that after the industrial revolution, humans for the first time managed to produce objects that supercede time and space. This is the collision of the human and geological time scales, which until recently had not intercepted. Something which takes moments to ignite may take dozens of thousands of years to vanish, indicating our value systems and cultural condition.

In the work of these artists we see different approaches to objecthood. Popplar, a often disputed garden tree which bothers many home owners with its fast growth and invasive roots has been placed in a category with negatively associated plants. In one of Sindri Leifsson’s recent projects, he’s used bits of walnut to tie the breaking wood, stopping it from further cracking in the process of drying. In this manner, Sindri’s work often comments on materiality, displacement and combinations of materials whose properties work against each other. Concerned with construction and the process of change, for this exhibition he has explored the near environment of Skaftfell working directly with objects found on walks through the town and its peripheries.

Eva Ísleifsdóttir’s practice employes humour in an occilation between hope and dispair, addressing important questions into how value is placed and produced. In the exhibition she shows a series of new works, one of which originates in a decades old drawing found inside a book in a fleamarket. In it an imagined traditional Icelandic turf farm is depicted, the cut out shape´s three windows have red nylon curtains glued on the back of the paper. The idea of home and how we remember what we remember, and forget that which we forget appears here as a bitter sweet relic of the contested building form of the turf house, built up over centuries of development, erased from the environment in a matter of decades in the twentieth century. The turf farm still roams around as a foggy memory in our minds, appearing here as a picture of how our imagination of the past becomes a work of fiction through time.

Elísabet Brynhildardóttir has in her latest works explored the material properties of things, their limits and what happens when you turn their purpose upside down. Elísabet has in her drawings reconstructed mistakes from a computer simulation program, which she observed on online forums for amature draftsmen. A rendering of a veil moving in the wind gone wrong kept clading ever more pixels until its complete destruction. In detailed drawing of these mistakes, Elísabet translates them to another material and dimension, revealing the tension between the physical and digital environment. In another work, a graphite drawing lets in the faint winter light over the silver-black surface. On a low standing pedestal, a peculiar bundle of red construction plastic bears a red velvet texture, precariously placed on a red grid. Like dust, temporarily set in its place, the red color is the result of an emergency flare set off inside a small and closed environment constructed by Elísabet, obtaining the poisenous material used to signal emergency, here it is result of an intensional loss of control of the nature of the material.

Claudia Hausfeld employes and comments on photography in her work, where questions of reality appear, and historical narratives are placed evenly along side imaginaries. In her latest work she’s dealt with deformations of documentation of historical artifacts, reconstructing them in a poetic manner to produce bent and broken figures. A photograph of a photograph has been enlarged multiple times and printed on A4 pages and glued together, showing a building from an apparently far away location, reminding of the methods we use to survey the past, and how those methods have changed over time. In photographs printed on paper and ceramics, Claudia has broken up a peculiar looking teapot and rearranged it. The painted pattern reminds of veins in wood. In one of the pictures she has removed the teapot from the surface and patched the image up in a computer software, sampling spots from the image and reconstructing the background to fill the void left over. In that manner, as in many other works in this exhibition, we are reminded that repairs often underline what is missing, and the emptiness becomes tangible.

Curator Bjarki Bragason.

Claudia Hausfeld (b. 1980) works primarily with the deconstruction of the photographic image, creating spaces that play with the reliability of the visual. Questions about the representation of what is visible are translated into objects and text works, combining sculpture, images and sound. Claudia was born in Berlin and lived in Switzerland and Denmark before moving to Iceland in 2010. She studied photography at the Zürich University of the Arts and received a BA from the Icelandic Art Academy in 2012. Hausfeld currently lives and works in Reykjavik, where she co-manages the photography workshop at the Iceland Art Academy and serves as a member of the board of Nýló, the Living Art Museum.

Elísabet Brynhildardóttir lives and works in Reykjavík, Iceland. She graduated from University College for the Creative Arts, UK, in 2007. Ever since her graduation she has participated in various exhibitions and projects. Her works have been shown in Akureyri Art Museum, The Factory in Hjalteyri, The Living Art Museum and Reykjavík Art Museum. In her works Elísabet explores the boundaries of drawing whilst contemplating ideas of impermanence, security and time.

Eva Ísleifsdóttir (b. 1982) lives and works in Athens. She completed an MFA from the sculpture department of the Edinburgh College of Art in Scotland in 2010 and a BA in fine arts from the Iceland Academy of the Arts in 2008. In her latest exhibition, Eva addressed the identity of the artist and the art work, focusing on a critique of society through every day events. Her practice is concerned with hand craft, where the possibly bad copy is more closely related to props than objects of sculptural integrity.

Sindri Leifsson (b. 1988 Reykjavík) graduated with an MFA degree from Malmö Art Academy in 2013 after finishing a BA degree in Fine Art at the Iceland Academy of the Arts in 2011. Symbols and the treatment of materials are repeated themes in Sindri’s works as well as surroundings and elements in the society. His last exhibition stretched itself out of the exhibition space where ambiguous sculptures manifested themselves in Kópavogur Art Museum’s surroundings, shifting the focus towards city planning and spatial behaviour.

/var/www/vhosts/skaftfell.is/httpdocs/wordpress/wp content/uploads/2017/11/logo bordi munur 2017

Munur

Sýningarstjóri Bjarki Bragason.

Verk þeirra Claudiu Hausfeld, Sindra Leifssonar, Evu Ísleifsdóttur og Elísabetar Brynhildardóttur sem birtast á sýningunni Munur / The thing is takast á við spurningar um heim hlutanna á einn eða annan hátt. Listamennirnir hafa átt í samtali í vinnustofum hvers annars undanfarið ár en í ágúst 2017 stýrði Bjarki sýningu með fjórmenningunum í sýningarrýminu ca. 1715, sem hann rekur í og í kringum síð-barrokk skáp á heimili sínu. Þar settu listamennirnir fram skissur og undirbúning fyrir sýninguna, opnuðu þannig vinnuferli sitt og samtal þegar í miðja var komið í verkefninu. Titill sýningarinnar, Munur / The thing is vísar í margar áttir. Munur sem hlutur, gripur, eitthvað sem krefst varðveislu og undirstrikar verðmætamat en sömuleiðis bil sem aðgreinir þegar tveir eða fleiri hlutir eru bornir saman.

Um þessar mundir er horft til þeirra hluta sem umkringja menningarheim okkar, bæði í neyslumenningu sem sprengir öll eldri viðmið í framleiðslu og dreifingu varnings, en einnig vegna þess að eftir iðnbyltingu hafa í fyrsta sinn komið á sjónarsviðið manngerðar afurðir sem taka örskamma stund í framleiðslu en tugþúsundir ára í eyðingu. Hlutir sem skara gjörólíka tímaskala; hinn manngerða tímaskala og hinn jarðfræðilega. Á sama tíma beinist aukin athygli að lífi þessara hluta sem mikilvægra vísbendinga um gildismat og aðstæður menningarinnar

Í verkum listamannanna birtast munir, munur. Ösp, hið umdeilda tré sem plagar marga með sínum hraða vexti og hefur á undanförnum árum skipað sér í sess með öðrum plöntum sem fá á sig neikvæða ímynd líkt og lúpínan. Bolur af ösp sem hoggin hefur verið í búta, um það bil að springa í sundur meðan vökvinn yfirgefur timbrið er haldið saman af geirneglingu úr mahóní, hinum eftirsótta og nánast forboðna eðalvið frumskóganna. Á þennan máta taka verk Sindra Leifssonar oft á tíðum fyrir efnisheiminn, tilfærslur og samsetningar efna sem stríða gegn tilgangi eða eðli hvers annars. Framkvæmdir og eðli breytinga er þar leiðarstef, en í sýningunni í hefur Sindri skoðað nærumhverfi Skaftfells og unnið beint með fundna hluti úr umhverfinu.

Verk Evu Ísleifsdóttur hafa oft húmoríska nálgun, þar sem vonin og vonleysið streitast á móti hvort öðru, en eftir standa mikilvægar spurningar um hvernig gildismat og verðmæti eru skilgreind og búin til. Á sýningunni setur hún fram syrpu nýrra verka, en eitt þeirra á upphafspunkt sinn í áratuga gamalli teikningu eftir ókunnt barn, teikningu sem fannst í bók á flóamarkaði. Teikningin er af torfbæ, klipptum út nánast eins og skapalón, og á bak við ferkantaða gluggana blakta rauð gluggatjöld úr næloni sem límt hefur verið aftan á pappírinn. Heimilið, og spurningar um hvernig við munum það sem við munum, og gleymum því sem við gleymum, birtast hér sem ljúfsár glettni, þegar maður horfir í gegn um verkið, bernska túlkun á háþróuðu en umdeildu byggingarformi sem hvarf á skömmum tíma úr umhverfinu, en er enn á stangli í huga samfélagsins sem óljós fortíð. Verkið fjallar um hvað gerist þegar við vörpum fram ímyndun okkar um fortíðina og þann skáldskap sem þá birtist.

Elísabet Brynhildardóttir hefur í nýjum verkum sem gefur að líta á sýningunni skoðað efnislega eiginleika hluta, þanmörk þeirra og það sem gerist þegar tilgangur bjagast eða er snúið á hvolf. Í teikningum hefur Elísabet endurgert mistök úr gerð tölvulíkans, sem hún fylgdist með á spjallrásum á netinu, þar sem áhugamaður um tölvuteikningu reyndi að endurgera í þrívídd mynd af slæðu að bærast í vindi, án árangurs. Tölvuteikningin hlóð stöðugt á sig pixlum, afbakaðist. Nákvæm teikning Elísabetar af þessum tölvugerðu mistökum sýnir taumleysi efnis og baráttuna við að þýða raunheiminn yfir á stafrænt form.

Claudia Hausfeld beitir og fjallar um ljósmyndun í verkum sínum, þar sem spurningar um raunveruleikann eru lagðar til grundvallar, og sögulegar frásagnir lagðar til jafns við ímyndun. Í nýjum verkum hefur Claudia fengist við að skrumskæla skrásetningu á fornminjum úr gömlum bókum, sem hún raðar upp á ljóðrænan máta svo að úr menningarlegum fjársjóðum vera til beyglaðar fígúrur. Ljósmynd af ljósmynd úr bók sem hefur verið stækkuð margfalt og prentuð á A4 blöð og límd saman, þar sem hús úr fjarlægum menningarheim birtist, minnir á að aðferðirnar sem við notum til að skilja fortíðina breytast, og í aðferðum okkar við lestur og framsetningu á fortíðinni birtast viðhorf.

Æviágrip

Claudia Hausfeld er fædd árið 1980 í Berlín. Hún stundaði nám í ljósmyndun við Listaháskólann í Zürich í Sviss. Hún útskrifaðist með BFA gráðu úr Listaháskóla Íslands árið 2012. Claudia hefur tekið þátt í að reka listamannarekin rými í Sviss, Danmörku og Íslandi og er nú stjórnarmeðlimur Nýslistasafnsins. Claudia notast við ljósmyndina sem miðil í listsköpun sinni og vekur upp spurningar með verkum sínum um framsetningu, minni, og minnisleysi sem og skilning okkar á því sjónræna.

Elísabet Brynhildardóttir er fædd árið 1983. Hún útskrifaðist frá University College for the Creative Arts 2007. Frá útskrift hefur hún tekið þátt í fjölbreyttum sýningum og öðru myndlistartengdu starfi. Verk hennar hafa verið sýnd í Listasafni Akureyrar, Verksmiðjunni á Hjalteyri, Nýlistarsafninu, í Hafnarhúsinu og vídeó arkívi Kling & Bang. Í verkum sínum leitast hún við að kanna lendur teikningarinnar ásamt því að velta fyrir sér hugmyndum okkar um öryggi, hverfulleika og tíma.

Eva Ísleifsdóttir er fædd árið 1982 í Reykjavík. Hún hefur búið og starfað í Reykjavík og Aþenu í Grikklandi frá árinu 2015. Hún lauk MFA-gráðu frá skúlptúrdeildinni í Edinburgh College of Art í Skotlandi árið 2010 og BA-námi frá Listaháskóla Íslands árið 2008. Á síðustu sýningu vann Eva með ímynd listamannsins og listaverksins og voru hversdagurinn og samfélagsrýni henni hugleikin. Handverkið var til staðar en gjarnan er það ásýnd eftirmyndarinnar eða fúsksins sem haldið er á lofti og líkist fremur leikhúsmunum en upphöfnum höggmyndum.

Sindri Leifsson er fæddur árið 1988 í Reykjavík. Hann lauk MFA-gráðu frá Listaháskólanum í Malmö, Svíþjóð árið 2013 og BA-námi frá Listaháskóla Íslands árið 2011. Einföld tákn og meðhöndlun efniviðarins eru endurtekin stef í verkum Sindra en umhverfi og samfélag koma gjarnan við sögu. Síðasta sýning hans teygði sig út fyrir sýningarrýmið þar sem óljósir skúlptúrar hafa tekið sér tímabundna fótfestu í umhverfinu og er ætlað að draga fram hugmyndir um borgarskipulag og hegðun okkar í rýminu.

Bjarki Bragason er fæddur árið 1983. Hann nam myndlist við Listaháskóla Íslands, Universität der Künste Berlin og lauk MFA-námi frá California Institute of the Arts í Los Angeles árið 2010. Í verkum sínum fjallar Bjarki gjarnan um árekstra í tíma, og rekur breytingar í gegn um skoðun á samskeytum  tímabila, í jarðfræði, plöntum og arkitektúr. Bjarki hefur haldið einkasýningar og tekið þátt í samsýningum alþjóðlega ásamt því að stýra sýningarverkefnum. Bjarki er lektor og fagstjóri BA-náms við myndlistardeild Listaháskóla Íslands.

Logo-bordi-Munur-2017